Muriel starts to run: van 0 naar 42km
Hoi! Ik ben Muriel, 32 jaar en woon in de mooie streek van "Le Pays des Collines" samen met mijn man Christophe (een marathonloper) en ons dochtertje Phoebe (een turnstertje). Ik kon toch moeilijk achterblijven als de enige niet-sporter in het gezin en werd aldus door manlief besmet met het loopvirus. Mijn ambitie is om ooit een marathon uit te lopen. Niet zo evident voor iemand die jarenlang niet aan sport gedaan heeft...
|
|||
|---|---|---|---|
|
Donderdag 28/08/2008: 00:35:10 - AvgH 154 - 5km Zaterdag was het dan eindelijk zover, mijn footpod was klaar van herstelling. Eens je zo'n ding gewoon bent, is het heel moeilijk om zonder te leren lopen. Je bent zo constant gefocust op je snelheid en afstand dat je al gauw vergeet om van het lopen te genieten. Maar de voorbije 2 maanden heb ik dus zonder footpod leren lopen en liep ik enkel m'n gekende toertjes zodat ik perfect de afgelegde afstand kende. Hierdoor heb ik me wel leren concentreren op m'n hartslag, waardoor ik mijn trainingen en snelheid nu vooral hierop baseer. Het maakt me allemaal niet meer uit hoe snel, in mijn geval dan eerder hoe traag ik loop. Het belangrijkste is dat ik beweeg en vooral dat ik ervan kan genieten. De voorbije trainingen legde ik me dan ook volop toe op het onder controle krijgen van m'n hartslag, die nog steeds veel te hoog ligt. Ik bouw nu mijn trainingen geleidelijk aan weer op en probeer het aantal kilometers nog te beperken. M'n knieën weigeren namelijk gemakkelijk dienst, weer pijn in de patella bij het oplopen van heuvels dus een ontsteking schuilt net achter het hoekje. Ik probeer zoveel mogelijk platte stukken uit te zoeken, maar hier in de Vlaamse Ardennen is dat echt niet gemakkelijk. Je komt altijd wel ergens een heuveltje tegen waar je tegenop moet boksen. Sinds Phoebe terug gestart is bij de competitieploeg Ropeskipping maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik om mijn training op de Finse piste te doen, gelegen aan hetzelfde sportcomplex. Enige nadeel, zo lopen op zachte ondergrond is een ware deugd voor m'n knieën, maar een marteling voor m'n hartslag, want geef toe een training op boomschors vergt toch wat meer energie dan lopen op asfalt. Maar geen gezeur hoor, ik heb terug de loopkriebels te pakken en beleef opnieuw veel plezier aan m'n trainingen! |
|||
| |||
| Reacties (1) | |||
| Home |
